مگراز پنج شنبه چند روز پیش تا الان چه مدت گذشته؟

چهارمین روز هنوز تمام نشده ولی کشور همیشه پر التهاب ما اخبار منزجر کننده ای در این مدت داشت.

دوباره اخباری از جنس زنجیر و به ابعاد سلول که هفت نفر از اعضای سندیکای شرکت واحد و هواداران آن را در بر گرفت و با هوای گندیده بازداشتگاهها به استقبالشان رفت.

و باز هم طبق معمول کک هیچ یک از دولتمردان بابت تکرار این قضایا نگزید و اصلا به روی مبارکشان هم نیاوردند هر چند که حتم دارم روی سایت اخبار ویژه حتما از این موضوع خبردار شده اند.

از هجوم ماه گذشته هم چندان زمان زیادی نمی گذرد،امروز می شود سی و چهار روز.

در این فا     دراین فاصله اما چند نفر دستگیر شدند ؟کسی آمار دقیقی دارد ؟فکر نمی کنم جز آن سربازان گمنام که مجوز هر گونه اقدامی را، همیشه داشته اند کسی از این تعداد در گوشه و کنار این سرزمین خبر داشته باشد.

دانشجوهای بازداشتی 18 تیر چند نفر بودند؟  18 نفر ؟

کارگران بازداشتی چند نفرند؟   8 نفر  ؟

آنهایی که از کار اخراج شدند چند نفرند؟ 80 نفر ؟800 نفر؟8000 ...

اصلا مگر تفاوتی می کندبرای آنها که به جای یک ملت 70 میلیونی تصمیم گیری می کنند؟

دیوارهای زندان را که کمی  بالاتر بکشند صداهای اعتراض خواهد خوابید.

وقتی تعداد سلولها را به اندازه تک تک مردان و زنان این سرزمین افزایش دهند همین کشوری که در آن فکر می کنیم آزادتر از منصور اصانلو و محمود صالحی _اعضای در بند سندیکای کارگران شرکت واحد _ زندگی می کنیم هم تنگ تر از سلولهای اوین خواهد شد.

لابد 18 شهریور ماه هم نوبت زنان است که طعم بازجویی های وحشیانه بند ۲۰۹ اوین را بچشند.

امیدواریم این چنین نشود ،امیدواریم اوین خالی شود از تمام کسانی که دگرگونه فکر می کنند و مهر سکوتشان را بر داشته اند.

اما شما....

خوش باشید که کارگران کشور نانشان را توی سلولهایی که برایشان ساخته اید می خورند، درکنار دانشجویان  ،در کنار روزنامه نگاران.

در این کشور هیچ کس سر جای خودش نیست .باور کنید!