این مطلب را برای روز خبرنگار می نویسم .برای روزی که دیگر وجود ندارد و فقط اسمش مانده ،درست مثل

خود خبرنگار که اجازه ندادند دیگر باقی باشد و نفس بکشد و…

وقتی خبرنگار نباشد جشن روز خبرنگار را برای چه کسی می گیریم؟!

من هم زمانی خبرنگار بودم اما حالا نه.

دلیلش را بروید از همان هایی بپرسید که توهم انقلاب مخملین و براندازی نرم و انقلابهای رنگین وادارشان کرد قلمها و کاغذ هایمان را بگیرند تا فقط از گل و بلبل بنویسم!

امروز لابد ادعای حمایت از رکن چهارم  دموکراسی را هم خواهند کرد که مثلا لازمه توسعه است و از این مزخرفات پای منبری.

اما همان ها باید به یاد داشته باشند  هیچ کس فراموش نمی کند دستی را که برای نواختن لتی بر بهمن احمد امویی -روزنامه نگار- پایین آمد و در بازجویی هایش نه از موارد اتهامی اش چیزی پرسیدند و نه به قول خودشان از روابط مشوک با عناصر بیگانه ، که فقط می خواستند یک چیز را بگویند: "می خواهید قهرمان شوید؟ "تا به او و دیگران ثابت کنند که قهرمان نیستند.

اما شما باختید.

باختید چون ما می دانیم قهرمان نیستیم  و اصراری هم نداریم که آن را به شما بقبولانیم،همان طور که شما منجی بشریت نیستید ولی نمی دانم چرا می خواهید دروغی که خودتان هم آن را باور ندارید به خورد دیگران بدهید.

ما قهرمان نیستیم همان طور که شما آنچه می گویید نیستید،همان طور که شما عادل نیستید.

یک تفاوت دیگر هم داریم ؛  اگرما قهرمان نیستیم ، ادعای قهرمانی هم نداریم اما شما با تمام بی عدالتی تان ،گوش فلک را پر کرده اید از عدالت.